دلتنگ که می شوم، در خیالم بارها و بارها ظهور می کنی.

سکوت که می کنم، در ذهنم زمزمه ی عشق می شوی.

به خواب که می روم، رویای شبانگاهم تویی.

و در بیداری، تمام وجود من...

تو را که اندیشه می کنم، دلم آرام می گیرد.

گاهی حس می کنم گریز می زنی از کودکانه های سرشارم. اما...

خود نیز پر می شوی از کودکانه هایی که آینه ی کودکانه های من است.

تمام روز ترانه می خوانم.

ترانه هایی با نوای عشق...

سروده های آتشین...

نغمه های دلنشین...

به نسیم اگر گوش بسپری، خواهی شنیدشان.

باز هم دلم هوس باران کرده. همان بارانی که گیسوانت را نم دار می کند و بر گونه هایت می غلتد!

همان بارانی که دوست داریم تا آسمان به سویش دوان دوان پیش برویم و با اشتیاق ابر عشق بازی کنیم!

هرچند برای شوق نم باران دلم تنگ شده، اما آفتاب عالم تاب برایم تکراری نمی شود.

چون یادم می آورد درخشش چشمانت را، آندم که با عشق به چشمان مشتاقم می نگری!

چون حرارتش گرمم می کند، درست مثل آتشین ترین بوسه های عاشقانه!

می خندی، می خندم!

می شکفی، می شکفم!

آغوش که بگشایی، پر می گیرم!

شبها با صدای لالایی جیرجیرک ها و بامدادان با نوای به پا خیز مرغ سحر، برایت سرود محبت می خوانم، با تمام دل!

با تو که باشم، آرامش خیالم می شوی و اطمینان قلبم!

آنگاه، دست در دستان تو تا اوج احساس بی پروا خواهم دوید!

لحظه های بی تو، دلم به دقایقی خوش است که صدای پر مهرت موجی از مهر و طنینی از سرور می شود و از پشت خط های پیوند، آرامم می کند. هرچند این عتش را می فروزد و برای دیداری دوباره تشنه ترم می کند!

بودنت را با تمام اشک ها و لبخند ها، مهربانی ها و خشم ها، اخم ها و عاشقانه ها، با تمام ستاره های تاریک و روشن، با تمام نغمه های تلخ و شیرین، بودنت را با تمام خوبی ها و باز هم خوبی هایی که داری، نیازمندم!

مباد ثانیه ای ترکم کنی که وجودم از عشق است و عشق بی تو بی جان!

می میرم بی سلام عاشقانه ات!

وقتی که می روی، در انتظار سلام دوباره ات هر چه شمردنیست می شمرم تا بازگردی!  

باران می شوم، بر گیسوانت می بارم و بر گونه هایت می لغزم!

آرام دلت می شوم و خنکای وجودت، در حرارت آتشین آفتاب...

می بارم...

می بارم...

بارانی می شوم از عشق!

عاشقانه می زیم، با تو! ای همدم! ای هم راز...

نسیمی گر بوزد، مثل یک قاصدک به سویت خواهم شتافت تا پیغام دل را به قلبت هدیه کنم.

عاشقانه...

فراتر از عاشقانه دوستت دارم!

***

سلام.

خیلی احساس دلتنگی می کنم. خصوصا که مجید عزیزم هم صبح رفت به سمت محل کارش و نیمی از وجودمو با خودش برد!

فعلا فقط دلم خوشه به لبخندها و حرفای شیرین بابا. به صدای تلق تلق تاس ریختنش وقتی با خودش تخته بازی می کنه، به صدای ورق خوردن کتابی که توی دستش می گیره و می خونه، به صداهای مختلفی که از عوض کردن شبکه های تلویزیونی و رادیویی که بابا می گیره بلند میشه!

اگر بابا نبود، توی سکوت تنهایی خودم دق می کردم!

باباییم، وقتی همه هستن هم بیشترین حد آرامشم رو در حضور تو پیدا می کنم، ممنونم که حالا که همه رفتن سفر، موندی تا آرامشم موندگار باشه.

گاهی از شیطنت های علی کوچولو، پسر داداشم، حسابی کفری می شدم، اما عصری که نشسته بودم و عکسهاش رو نگاه می کردم، بدجوری دلم براش تنگ شد!

دیشب حدود ساعت 8 بود که همراه مجید رفتیم به سمت پارک خلدبرین. یکی از ایرادایی که به شهر دوست داشتنی ما یعنی شیراز وارد هست اینه که از حدود ساعت 8 و نیم 9 تقریبا تبدیل میشه به شهر خاموش! حتی تاکسی هم به زور گیر میاد. اما جالب اینجاست که دقیقا از همین ساعت هست که جمعیت مردم توی پارک ها و حتی توی میدان ها (که ما شیرازی ها بهشون میگیم فلکه!) جمع میشن و روی یه زیر انداز ساده کنار هم میشینن و ساعاتی رو در هوای آزاد سپری می کنن.

توی همین دقایق، جوانتر ها و گاهی هم افراد مسن، با همدیگه بازی می کنن. من خودم اینجور مواقع از هیچ چیز به اندازه ی بدمینمتون بازی هرچند غیر حرفه ای با بچه ها توی پارک لذت نمی برم.

چقدر جای سحر و صبا خالی بود! من و مجید، تنها، حتی راکت و توپ با خودمون نبردیم! چون هر دومون بدون حضور بچه ها حس بازی کردن رو از دست داده بودیم!

خوبه همش یه سفر 3-4 روزه رفتن!

ما اونقدر به دور هم بودن اعتقاد داریم که حتی ماه عسل رو هم تنهایی نرفتیم. مجید خیلی ناراحت بود که نتونستیم توی این سفر با بچه ها همراه باشیم. یک روز تمام اخم کرده بود! اما من خوشحالم که در عوضش از امتحاناتش راضی بود.

دلم واسه خیلیا تنگ شده که برای دیدنشون لحظه شماری می کنم. چوب خط می کشم تا زود زود به فرصتی نزدیک بشیم که بتونیم با هم یه گردش حسابی بریم و همه ی خستگی ها و دلتنگی ها رو دور بریزیم.

فعلا از فرصتی که دارم برای خوندن کتاب (در کنار دروس اجباری!) استفاده می کنم. خودمونیم، بعضی کتابا و بعضی نویسنده ها یا خنده ی آدمو در میارن یا حسابی آدمو کفری می کنن! درست مثل نویسنده ی دو تا کتابی که اخیرا خوندم! اسم نمی برم اما این بنده خدا نمی دونم چرا برای نوشتن هر جمله از کتابش دو خط پاچه خاری بعضیا رو کرده! بعضی حرفاشم که عجیب خنده داره!!! قرار هست سر فرصت با یه عزیز درباره ی مطالب مربوط به این کتاب ها یه بحث اساسی داشته باشیم. وگرنه در عین جذابیت موضوع، یه جوری نگارش شدن که اصلا از خوندنشون لذت نمی برم!!!

راستی...

دلم هوس یه سری فیلم رمانتیک و چندتا فیلم ترسناک کرده. شما چی پیشنهاد می کنید؟؟؟