سلام.

اونقدر خوابم میاد که اگر الان بخوابم به اندازه ی کل دیشب که به دلایل مختلف نخوابیدم خواب می مونم، اما به خاطر حس خوبی که دارم ترجیح میدم بنویسم و خاطره هامو زنده کنم!

امروز آخرین امتحان این ترم رو هم پشت سر گذاشتم. با اینکه بازم نتونستم انتظاری که از خودم داشتم مرتفع کنم و حسابی از دست خودم عصبانی شدم، اما خوشحالم.

از فردا دوباره باید برای تدریس برم آموزشگاه. هنوزم عقیده دارم تدریس قشنگترین و لذت بخش ترین کار دنیاست. خصوصا که بتونی قبل از معلم، یه دوست خوب برای همه ی شاگردات باشی. خیلی حس قشنگی به من دست میده وقتی بچه هایی که دو ترم پیش رو باهاشون گذروندم به عنوان دوستای خیلی خوبم باهام تماس میگیرن و همون اندازه که من دلتنگشون میشم، دلتنگم میشن.

شاید به خاطر همین حس خوبی که بهم دست میده، خودم در مقام یه شاگرد اغلب از بین اساتید بهترین ها رو به نحوی انتخاب می کنم که جزو صمیمی ترین ها و دوست داشتنی ترین ها قرار بگیرن (هرچند استثناهایی هم وجود داره) و بعد از این اتتخاب هرگز از ذهنم پاک نمیشن.

دلم برای خانم قره چه، دبیر فیزیک دبیرستانم تنگ شده که مدت هاست ساکن تهران هست و ظاهرا توی دانشگاه کار می کنه. با اینکه سالها گذشته اما هنوز همونقدر با هم دوستیم و همونقدر دلتنگ هم میشیم!

یادم نمیره به خاطر اینکه مبادا کسی فکر کنه صمیمیت بین ما باعث میشه توی نمره دادن به من پارتی بازی کنه، همیشه 25 صدم از نمره ی من کم می کرد و می گفت این نمره کسر دوستیمونه! و من باز با تمام سخت گیری هاش دوستش داشتم!

خیلی دلم می خواد دوباره آقای حمیدی، استاد کتابداری دوره ی کاردانیمو ببینم. اولین استادی که تونستم در حد یه برادر بدونمش! می دونم چیزایی که به من یاد داد تا زمانی که کامپیوتر و اینترنت وجود داره به من کمک می کنه!

چقدر یادآوریش جذابه برام، سر جلسه ی امتحانش، جواب تک تک سوالاتش رو بیشتر از چیزی که توی جزوه بود و کامل تر نوشتم و بالاترین نمره رو هم ازش گرفتم! فقط به خاطر اینکه برام یه استاد محبوب بود! حتی باعث شد به ادامه تحصیل در رشته ی کتابداری هم فکر کنم. هرچند فقط در حد یه فکر ساده باقی موند.

آقای نادری استاد حقوقمون توی همون دوران قشنگ، که از جانبازای شیمیایی جنگ بود و جذبه ی خیلی خاصی هم داشت یکی دیگه از اساتیدی بود که من واقعا دوستش داشتم. یادمه هم کلاسیهام هیچ کدوم دوستش نداشتن و حتی از درسش هم بدشون میومد. اما من هر زمانی که افتخار دیدار دوباره رو با ایشون داشته باشم، سر تعظیم جلوشون خم می کنم. چون تا همیشه و همیشه در خاطر من به عنوان یکی از بهترین ها ماندگارن. تشویق های آقای نادری به خاطر سرعت دریافت و علاقه ای که به درس حقوق داشتم منو به حدی مشتاق این رشته کرد که هنوزم حسرت رشته ی حقوق توی دلمه و حاضرم مهندسی صنایع رو به سادگی و با اشتیاق با حقوق عوض کنم! (امیدوارم آقای نادری سلامت و شاد باشن.)

آقای حسن لی، استاد زبان انگلیسیمون هم از جمله صمیمی ترین اساتیدی بود که داشتم. علاوه بر تدریس در دانشگاه، در مدرسه ی نابینایان هم تدریس می کرد. خارج از ساعت کلاسی خاطره های دوران جوانیشون رو برامون تعریف می کردن و ما درسها می گرفتیم. یه استاد قابل افتخار! حتما برای دیدنشون یه سر به مدرسه ی نابینایان خواهم زد.

اما توی این دانشگاه پیام نور که اصلا هم دوست داشتنی نیست، منهای یه استاد که قبلا ازش نوشتم، هیچ استاد دیگه ای نداشتم که بتونم بگم دوستش داشتم، توی ذهنم ماندگاره و یا دلتنگش میشم. واقعا دلم نمی خواد همین تک نفر رو که اتفاقا از بهترین ها هم هست، از دست بدم! هرچند نتونسته باشم عملکرد قابل قبولی رو در مقابلش داشته باشم. چون عدم اشتیاق ها باعث دلسردی بیشتر میشه و منو بیشتر به تغییر رشته و تلاش برای رسیدن به اشتیاقم که شاید همون رشته ی حقوق "حتی بدون استاد محبوب!!" باشه ترغیب می کنه. حتی اگر سالها از عمرم بیهوده رفته باشه!

هرچند خودم رو در سطح یه استاد یا حتی یه معلم نسبتا خوب از نظر وسعت بار علمی نمی دونم، اما دوست دارم یه مدرس صمیمی و محبوب و حتی قبل از اون، یه دوست خوب باشم. حتی برای مدت زمان کوتاهی که با بچه ها هستم، و نه برای همیشه! به خاطر اشتیاقی که علاقه داشتن به مدرس در دانش آموزان ایجاد می کنه و این اشتیاق به خودی خود باعث یادگیری بیشتر میشه. درست مثل تجربه ای که خودم در برابر اساتیدی که واقعا دوستشون داشتم به دست آوردم!

برای رسیدن به این هدف، از همه التماس دعا دارم.

نمی دونم چرا یه لحظه این سوال توی ذهنم مطرح شد که آیا منم به عنوان یه شاگرد توی ذهن اساتید خوبم به اندازه ی یه اپسیلون یا یه نقطه ی مبهم هم که شده ماندگار خواهم بود یا نه؟!