دائم مرور می کنم تو را، در اندیشه هایی که که سرکوب می شوند مدام!

دائم صدا می کنم تو را، با صدایی که خاموش می ماند تا ابد...

چشمان خیسم را می بندم بر خوابهای ابریشمین!

خاطراتم را می خوابانم...

به تصویر حقیقی چشمانت خیره میشدم تا حقیقت را در دلم نامیرا کنم اما حقیقت با بسته شدن چشمانت به ابدیت پیوست!

هنوز هم دستخط تو روبروی چشمانم خودنمایی می کند...

من اما دیگر من نیستم!

چون تو نیز دیگری شدی!

باور نداشتم اینگونه آتشفشان به فوران بنشیند و بسوزاند و بمیراند...

باور نداشتم خورشید اینگونه بی فروغ شود...

باور نداشتم اقیانوس نمکزاری شود بی حاصل!

چقدر ساده انگار بودم!

در خاطراتم هنوز هم صدای خنده هایت را می شنوم!

چشمانم را که میبندم می بینم تو را در تمام زوایای خیال...

اما...

حقیقت این نیست!

پس دور باش

ساکت بمان

دیگر ترانه نشو

دارم به سکوت عادت می کنم کم کم...