سلام.

بوي سال نو، بوي بهار، بوي مهر و طراوت همه جا رو پر كرده هرچند صداي همهمه ي اعتراض خيلي از اقشار جامعه رو به خاطر بي عدلي ها و ظلم هايي كه روا ميشه به راحتي ميشه شنيد. فقط كافيه يه كم دقت داشته باشيم!

قصد ندارم آخرين پست نوشته هاي وبلاگم توي سال 85 رو اونم بعد از اين همه وقت ننوشتن، به مسائل سياسي اختصاص بدم. چون حقيقتش شنبه يه سري مفصل نوشتم اما از اونجايي كه قسمت نبود، دقيقا وقتي زدم ذخيره بشه كامپيوتر ريست شد و همه ي نوشته هام پاك شد!

 فقط تا همين اندازه بنويسم كه منم مثل هزاران جوان ايراني ديگه، دوست دارم ايرانم سربلند و آزاد باشه! با استقلال ، آزادي و عدالت اجتماعي زندگي كنم و سرم رو توي تمام دنيا بالا بگيرم و بگم : من ايرانيم!

منم رنج مي برم وقتي مي بينم حتي ايرانياي مقيم كشور هاي ديگه از اينكه بگن ايراني هستن شرمشون ميشه، اونم فقط به خاطر سياست هاي اشتباه دستگاه حاضر! وگرنه ايران و ايراني هميشه دليل براي افتخار كردن و باليدن داره!

فقط يه چيز كوچك بگم و بحث رو عوض كنم:

مجيد يه مدت قصد داشت اگر موقعيت به نحوي كه مي خواد جور بشه ، برا يه مدت كوتاه مثلا يه سال ايران رو براي يه سري كاراي شخصي و در كنارش هم شغلي ، ترك كنيم. اول منم مخالف نبودم اما بعد يه مدت كه پرس و جو كردم، فكر كردم و مقايسه كردم ديدم واقعا من فردي نيستم كه بتونم از وطنم، خاكم، هم ميهن هام، خانوادم و خاطره هام دل بكنم! ايران من دليل بودنمه! دليل افتخارمه! هرگز نمي تونم حتي به قصد بهترين امكانات و رفاه، كشورم رو و حتي شهرم رو با تمام مشكلات و بحرانهاش، با همه ي ظلم و بي عدلي هاش، با تمام رنج و غم هاش و هر چي كه هست و نيست رها كنم و برم! آخه ايران هرقدر مشكلات داشته باشه بازم خوبي هاي زيادي داره كه نميذارن ازش دل بكنم!

من اينجا، توي شيراز و روي اين خاك به دنيا اومدم، دوست دارم همينجا زندگي كنم و همينجا بميرم! هيچ جا خونه ي خود آدم نميشه!! حتي اگر توي اين خونه آزادي وجود نداشته باشه به نظر من بهتره بمونم و بجنگم و آزادي رو به دست بيارم، رفاه رو و آسايش رو، عدل و خلاصه تمام چيزايي كه نيست و بايد باشه رو به دست بيارم و ريشه ي چيزايي كه هست و نبايد باشه رو بخشكونم. اگر من برم، تو بري و هر كسي راه رو براي رفتن باز ديد ميهنش رو رها كنه، ايران ويرانه ميشه! چون صدايي ، تواني و نفسي براي آباداني باقي نميمونه. ايمان دارم اگر كسي بگه براش مهم نيست، راحت ميتونه از ايران دل بكنه و بره ، فقط ادعا كرده و بس! ما همه يه حس وطن دوستي داريم. حسي كه باعث ميشه هرگز از ايراني بودن شرممون نشه! يه حس ناسيوناليستي! اين توي خون همه ي ايراني ها هست. مگر اينكه ايراني نباشن!!!!

چيزي رو كه الان مي خوام بنويسم فقط حرف من نيست بلكه حرف همه ي ايراني ها  هست كه قبلا گفتم، بارها و بارها! و باز هم خواهم گفت مكرر و مداوم:

من ايرانيم، افتخارم زمينم!

تن پاك خاكم، تن سرزمينم!

راستي فرادا چهارشنبه سوري هست! شما چه برنامه اي داريد؟؟ خيليا كه هفته ي پيش چهارشنبه سوري رو جشن گرفتن اما صحيح تر، اين هفته يعني فردا شب برابر با 29 اسفند 85 هست.

جاي مجيد من خيلي خاليه! خيلي! سالي كه بدون حضورش تحويل بشه براي من نو نميشه تا زماني كه برگرده و با هم و در كنار هم رسيدن بهار رو جشن بگيريم. خطاها و اشتباهاي بزرگ و كوچك هم رو ببخشيم و يه بار ديگه عشق و محبت رو در دلهامون رشد بديم. منتظرم تا زودتر هفته ي دوم فروردين برسه و عاشقانه ترين نوروز زندگي رو در كنار مهربون ترين همسر دنيا جشن بگيرم.                              

مجيد عزيزم تولد بهار 86 رو بهت با يه دنيا عشق و علاقه تبريك ميگم.

دوستت دارم، هر روز بيشتر از روز پيش√

سالي كه گذشت براي من پر از تجربه و حادثه هاي تلخ و شيرين بود. خطاهايي كه شايد بابتشون نتونم خودم رو ببخشم! دلخوري ها و دلتنگي هايي كه هرگز دلم نمي خواست پيش بياد اما اتفاق افتاد! دوستي هايي كه به خاطر يه سري اشتباهات دو طرفه به كدورت بدل شد! در كنارش هم لحظه هاي شيرين و دوست داشتنيم در كنار همسرم ، پدر و مادرم و خانواده ي پر مهرم كه تا هميشه بهترين ها هستند و باقي خواهند ماند:

پدرم كه بهترين پدر دنيا، با گذشت ترين و آرام ترين مرد دنيا و تا حد بسيار زيادي فهميده و داناست و بي شك علاوه بر بهترين پدر دنيا بودن، بهترين استاد و راهنماي من بوده و هست و اميدوارم تا هستم، باشه!  باباي گلم (دديم!!) عيدت مبارك!

مادرم كه مهربان ترين  و صبورترين زن دنياست. مادري كه سالهاست داره ما رو تحمل مي كنه و بي مزد و منت هميشه زحمت ما رو كشيده، راهنماييمون كرده و دلسوزمون بوده. من كه شخصا در مورد پدر و مادر خيلي كوتاهي كردم اميدوارم منو ببخشن! از خدا براي مادر و پدر عزيزم سعادت و طول عمر و سلامت رو طلب مي كنم. مادر عزيزم عيدت مبارك!

خواهراي گل و داداشي عزيزم كه هرچي از خوبيا و مهربونياشون بگم كمه! عزيزاي من عيدتون مبارك!

خانواده ي پر مهر و دوست داشتني همسرم، بابا و مادر و صد البته هر چهار تا برادر شوهر گلم! عيد همتون مبارك!

مطمئن باشيد دوستاي خوبم رو هرگز فراموش نمي كنم:

تك تك دوستاي وبلاگيم، همه ي اونايي كه توي دنياي مجازي منو ميشناسن ، نوشته هامو مي خونن و راهنماييم مي كنن، همه ي اونايي كه از سراسر ايران و جهان به من لطف و محبت داشتن! عيد رو به همه شما هم تبريك ميگم.

دوستاي خوب و همراهم توي دنياي خاكي، هما، مرضيه، زهرا، فاطمه، ليلا و خيلياي ديگه كه اگر اسماشونو بگم بايد صفحات زيادي رو پر كنم، عيد شما هم مبارك!

هم كلاسياي دوست داشتنيم توي دانشگاه از دختر و پسر! سال نو رو به شما هم تبريك ميگم!

واسه آخر نوشته هام توي سال 85 دوست دارم يه حرف از عمق دلم بگم :

شايد به خاطر خطاها و گاهي بدانديشي و بدبيني هاي ما،  مشكلاتي به وجود بيان. شايد اتفاقايي كه دوست نداريم رخ بدن، اما هيچ چيز غير قابل حل نيست. هر مشكلي رو ميشه با ديد باز، گذشت و محبت حل كرد! ميشه كدورت ها رو دور ريخت . زندگي ارزش دلتنگي و كدورت رو نداره. خصوصا با اومدن سال نو، بايد نو شد! عمر ما خيلي كوتاهه، نبايد بذاريم با دلتنگي ها پيش بره! دوستي خيلي با ارزشه! نبايد ساده نابودش كرد!

بايد يه كم خوش بين بود. با بد بيني اين خود ماييم كه شكنجه ميشيم، رنج مي بريم و صدمه مي بينيم!

من سعي مي كنم با نو شدن سال نو بشم. كدورت ها رو فراموش كنم و بدي ها (هرچند تصور نميكنم بد به معناي حقيقي وجود داشته باشه!) و  كم لطفي ها و بدبيني و بد انديشي هاي ديگران رو ببخشم. اميدوارم اگر كسي از من بدي، كم لطفي و يا اشتباهي ديده به بزرگواري خودش ببخشه و سعي كنه فراموششون كنه.

براي همه ي مردم دنيا، هم ميهن هاي عزيزم و تمام كساني كه ميشناسم و ميشناسنم آرزوي سالي خوش و شاد ، پر از موفقيت و افتخار و مهر و عشق و علاقه و خالي از اندوه، كدورت و دلتنگي دارم.

سرفراز باشيد

به اميد ديدار در سال جديد

در پناه مهر مهربان ايزد بزرگوار